وب سايت محمدرضا گنجي

روز تولد دیگران را به خاطر داشته باش.
حداقل سالی یک بار طلوع آفتاب را تماشا کن برای فردایت برنامه ریزی کن.
از عبارت متشکرم زیاد استفاده کن.
نواختن یک آلت موسیقی را یاد بگیر.
زیر دوش آب برای خودت آواز بخوان.
برای هر مناسبت کوچکی جشن بگیر.
اجناسی که بچه ها می فروشند را بخر.
همیشه در حال آموختن باش.
آنچه میدانی به دیگران بیاموز.
روز تولدت یک درخت بکار.
دوستان جدید پیدا کن اما قدیمیها را از یاد مبر.
از مکانهای مختلف عکس بگیر.
راز دار باش.
فرصت لذت بردن از خوشی ها را به بعد موکول نکن.
به دیگران متکی نباش.
هیچ وقت در مورد رژیم غذاییت با کسی صحبت نکن.
اشتباه هایت را بپذیر بدان که تمام اخباری که می شنوی درست نیست.
بعد از تنبیه بچه هایت آنها را در آغوش بگیر و نوازش کن.
گاهی برای خودت سوت بزن.
شجاع باش، حتی اگر نیستی وانمود کن که هستی، هیچ کس نمی تواند تفاوت بین این دو را تشخیص دهد.
هیچ وقت سالگرد ازدواجت را فراموش نکن.
به کسی کنایه نزن.
از بین کتابهایت آنهایی را امانت بده که بازگشتشان برایت مهم نباشد.
به بچه هایت بگو که آنها فوق العاده اند.
برای فرزندانت آواز بخوان.
برای فرزندانت کتاب بخوان.
افتخاراتت را با دیگران قسمت کن.
صدای خنده پدر و مادرت را ضبط کن.
نگذار شرافتت لکه دار شود.
سعی کن کاری نکنی که دیگران احساس مهم بودن بکنند.
هیچ وقت شادی دیگران را از بین نبر.
به رستورانهای گران نرو.
یک اشتباه را دوبار تکرار نکن.
سعی کن برای دیگران الگو باشی.
انگیزه ات در ازدواج عشق باشد.
همیشه شکر گذار باش.
کوچکترین پیشرفتها را هم موفقیت بدان.
وظیفه شناس باش.
به جزئیات توجه کن.
هیزمهای شومینه را خودت خرد کن.
از افراد بدبین دوری کن.
بدان تمام چیزهایی که میشنوی درست نیست.
به پیشخدمتها بیش از حد معمول انعام بده.
هیچ وقت ماشین نخودی رنگ نخر.
یادت باشد حتما به مادرت تلفن بزنی.
در همان نگاه اول به نیروی عشق ایمان بیاور.
هرگز آرزوها و رویاهای دیگران را کوچک نشمار.
اگر کسی به تو آبنبات نعنایی تعارف کرد رد نکن.
از صمیم قلب عشق بورز.
ممکن است کمی لطمه ببینی اما تنها راه استفاده بهینه از حیات همین است.
همیشه عکسهای جدید از خودت بگیر.
وقتی می دانی کسی واقعا زحمت کشیده که شیک شود به او بگو معرکه شده ای.
علامت خاصی بین خودت و همسرت در نظر بگیر تا در میهمانی ها با او رد و بدل کنی تا بداند حتی در مکانهای شلوغ هم به او توجه داری.
یادت باشد که محبت همه کس را تحت تاثیر قرار میدهد.
هرگز پشت تلفن شماره کارت اعتباری ات را نگو.
یادت باشد تمام مردم از چیزی وحشت دارند، به چیزی عشق میورزند، و چیزی را از دست داده اند آرام صحبت کن اما در فکر کردن سریع باش.
هیچ وقت پایان فیلمها و کتابها را برای کسی نگو.
هیچ وقت لیوان به دست عکس نگیر.
با زنی که بی میل غذا میخورد ازدواج نکن.
به دنبال دردسر نباش.
سعی کن اولین کسی باشی که برای دفاع از خود برمیخیزد.
فرصت قدم زدن با همسرت را از دست نده.
شعر مورد علاقه ات را حفظ کن.
وقتی گوشی تلفن را بر میداری لبخند بزن بدان که طرف مقابل اینرا از صدایت حس میکند.
درباره موسیقی ای که مورد علاقه ات نیست اظهار نظر نکن.
گشاده رو باش وقتی قصد حمایت از کسی را نداری حداقل او را نترسان.
راحتی و خوشبختی را با هم اشتباه نگیر.
ثروت و موفقیت را یکسان تلقی نکن.
در بخشیدن خطای دیگران پیش قدم باش.
قبل از آنکه دست و صورتت را بشوئی از بودن حوله یا دستمال مطمئن شو.
وقتی جنسی را برای تعویض می بری با سر و وضع مرتب برو.
انجام کارهایت را به خاطر بسپار.

روزی که امیرکبیر گریست

سال 1264 قمرى، نخستين برنامه‌ى دولت ايران براى واکسن زدن به فرمان اميرکبير آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانانى ايرانى را آبله‌کوبى مى‌کردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌کوبى به امير کبير خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى‌خواهند واکسن بزنند. به‌ويژه که چند تن از فالگيرها و دعانويس‌ها در شهر شايعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌يافتن جن به خون انسان مى‌شود

هنگامى که خبر رسيد پنج نفر به علت ابتلا به بيمارى آبله جان باخته‌اند، امير بى‌درنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله بکوبد بايد پنج تومان به صندوق دولت جريمه بپردازد. او تصور مى کرد که با اين فرمان همه مردم آبله مى‌کوبند. اما نفوذ سخن دعانويس‌ها و نادانى مردم بيش از آن بود که فرمان امير را بپذيرند. شمارى که پول کافى داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌کوبى سرباز زدند. شمارى ديگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مى‌شدند يا از شهر بيرون مى‌رفتند

روز بيست و هشتم ماه ربيع الاول به امير اطلاع دادند که در همه‌ى شهر تهران و روستاهاى پيرامون آن فقط سى‌صد و سى نفر آبله کوبيده‌اند. در همان روز، پاره دوزى را که فرزندش از بيمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند.. امير به جسد کودک نگريست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچه‌هايتان آبله‌کوب فرستاديم. پيرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امير، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبيم جن زده مى‌شود.. امير فرياد کشيد: واى از جهل و نادانى، حال، گذشته از اينکه فرزندت را از دست داده‌اى بايد پنج تومان هم جريمه بدهي. پيرمرد با التماس گفت: باور کنيد که هيچ ندارم…. اميرکبير دست در جيب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمى‌گردد، اين پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز

چند دقيقه ديگر، بقالى را آوردند که فرزند او نيز از آبله مرده بود. اين بار اميرکبير ديگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشست و با حالى زار شروع به گريستن کرد…

در آن هنگام ميرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانى اميرکبير را در حال گريستن ديده بود. علت را پرسيد و ملازمان امير گفتند که دو کودک شيرخوار پاره دوز و بقالى از بيمارى آبله مرده‌اند. ميرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مى‌کردم که ميرزا احمدخان، پسر امير، مرده است که او اين چنين هاى‌هاى مى‌گريد. سپس، به امير نزديک شد و گفت: گريستن، آن هم به اين گونه، براى دو بچه‌ى شيرخوار بقال و چقال در شأن شما نيست

امير سر برداشت و با خشم به او نگريست، آنچنان که ميرزا آقاخان از ترس بر خود لرزيد. امير اشک‌هايش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى اين ملت را بر عهده داريم، مسئول مرگشان ما هستيم.

ميرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اينان خود در اثر جهل آبله نکوبيده‌اند

امير با صداى رسا گفت: و مسئول جهلشان نيز ما هستيم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خيابانى مدرسه بسازيم و کتابخانه ايجاد کنيم، دعانويس‌ها بساطشان را جمع مى‌کنند. تمام ايرانى‌ها اولاد حقيقى من هستند و من از اين مى‌گريم که چرا اين مردم بايد اين قدر جاهل باشند که در اثر نکوبيدن آبله بميرند

روحش شاد

در آوار خونین گرگ و میش دیگر گونه مردی آنَک،‌
که خاک را سبز می‌خواست، و عشق را شایسته‌ی زیباترین زنان
که اینَش به نظر هَدییَتی کم بها بود که خاک و سنگ را بشاید؛
چه مَردی، چه مَردی، که می‌گفت:
قلب را شایسته‌تر آن، که به هفت شمشیر عشق در خون نشیند،
و گلو را بایسته‌تر آن، که زیباترین نام‌ها را بگوید،
و شیرآهن کوه‌مردی از این گونه عاشق،
میدان خونین سرنوشت، به پاشنه‌ی آشیل درنوشت.
روئينه‌تنی که راز مرگش اندوه عشق و غم تنهایی بود،
آه اسفندیار مغموم:
تورا آن به که چشم فرو پوشیده باشی!

آیا نه؛ یکی نه بسنده بود که سرنوشت مرا بسازد؟
من تنها فریاد زدم: «نه!»
من از فرو رفتن تن زدم، صدایی بودم من، شَکلی میان اَشکال،
و معنایی یافتم.
من، بودم؛ و شدم،
نه زان گونه که غنچه‌ای گلی، یا ریشه‌ای که جوانه‌ای یا یکی دانه که جنگلی!
راست بدان گونه که عالی مردی شهیدی! تا آسمان بر او نماز برد.
من بینوا بندَگَکی سر به راه نبودم، و راه بهشت مینوی من، بُز رو طوع و خاکساری نبود.
مرا دیگر‌گونه خدایی می‌بایست، شایسته‌ی آفرینه‌ای که نواله‌ی ناگزیر را گردن کج نمی‌کند!
و خدایی دیگر گونه آفریدم!
دریغا شیرآهن کوه مردا که تو بودی، و کوه‌وار پیش از آنکه به خاک افتی، نستوه و استوار، مرده بودی
اما نه خدا و نه شیطان!
سرنوشت تو را بتی رقم زد، که دیگران می‌پرستیدند!
بتی که دیگرانش می‌پرستیدند.

شاملو