وب سايت محمدرضا گنجي

” جان بلانکارد ” از روي نيمکت برخاست لباس ارتشي اش را مرتب کرد و به
تماشاي انبوه مردم که راه خود را از ميان ايستگاه بزرگ مرکزي پيش مي
گرفتند مشغول شد .
او به دنبال دختري مي گشت که چهره او را هرگز نديده بود اما قلبش را مي
شناخت دختري با يک گل سرخ .
از سيزده ماه پيش دلبستگي‌اش به او آغاز شده بود.از يک
کتابخانه مرکزي در فلوريدا, با برداشتن کتابي از قفسه ناگهان خود را
شيفته و مسحور يافته بود,اما نه شيفته کلمات کتاب بلکه شيفته يادداشتهايي
با مداد, که در حاشيه صفحات آن به چشم مي‌خورد . دست خطي لطيف که بازتابي
از ذهني هوشيار و درون بين و باطني ژرف داشت در صفحه اول ” جان” توانست
نام صاحب کتاب را بيابد:
“دوشيزه هاليس مي نل” .
با اندکي جست و جو و صرف وقت او توانست نشاني دوشيزه هاليس را پيدا کند.”
جان ” براي او نامه اي نوشت و ضمن معرفي خود از او درخواست کرد که به
نامه نگاري با او بپردازد . روز بعد جان سوار کشتي شد تا براي خدمت در
جنگ
جهاني دوم عازم شود .در طول يکسال و يک ماه پس از آن , آن دو به تدريج
با مکاتبه و نامه نگاري به شناخت يکديگر پرداختند .
هر نامه همچون دانه اي بود که بر خاک قلبي حاصلخيز فرو مي افتاد و به
تدريج عشق شروع به جوانه زدن کرد .
” جان ” درخواست عکس کرد ولي با مخالفت ” ميس هاليس ” روبه رو شد . به
نظر هاليس اگر ” جان ” قلبا به او توجه داشت ديگر شکل ظاهري اش نمي
توانست براي او چندان با اهميت باشد . ولي سرانجام روز بازگشت ” جان ”
فرارسيد آن ها قرار نخستين ملاقات خود را گذاشتند : 7 بعد الظهر در
ايستگاه مرکزي نيويورک .
هاليس نوشته بود : تو مرا
خواهي شناخت از روي گل سرخي که بر کلاهم خواهم گذاشت .
بنابراين راس ساعت 7  ” جان ” به دنبال دختري مي گشت که قلبش را سخت دوست
مي داشت اما چهره اش را هرگز نديده بود . ادامه ماجرا را از زبان خود جان
بشنويد :
” زن جواني داشت به سمت من مي‌آمد, بلند قامت و خوش اندام, موهاي
طلايي‌اش در حلقه‌هاي زيبا کنار گوش‌هاي ظريفش جمع شده بود , چشمان آبي
رنگش به رنگ آبي گل ها بود , و در لباس سبز روشنش به بهاري مي مانست که
جان گرفته باشد . من بي اراده به سمت او قدم برداشتم , کاملا بدون توجه
به اين که او آن نشان گل سرخ را بر روي کلاهش ندارد . اندکي به
او نزديک شدم . لب هايش با لبخند پرشوري از هم گشوده شد , اما به آهستگي
گفت ” ممکن است اجازه دهيد عبور کنم ؟ ” بي‌اختيار يک قدم ديگر به او
نزديک شدم ودر اين حال ميس هاليس را ديدم . تقريبا پشت سر آن دختر
ايستاده بود زني حدودا 40 ساله با موهاي خاکستري رنگ که در زير کلاهش جمع
شده بود . اندکي چاق بود و مچ پايش نسبتا کلفتش توي کفش هاي بدون پاشنه
جا گرفته بودند
دختر سبز پوش از من دور مي شد , من احساس کردم که بر سر يک دوراهي
قرارگرفته ام . از طرفي شوق وتمنايي عجيب مرا به سمت آن دختر سبز پوش فرا
ميخواند و از سويي علاقه اي عميق به زني که روحش مرا به
معناي واقعي کلمه مسحور کرده بود , به ماندن دعوتم مي کرد .
او آن جا ايستاده بود با صورت رنگ پريده و چروکيده اش که بسيار آرام و
موقر به نظر مي رسيد وچشماني خاکستري و گرم که از مهرباني مي درخشيد .
ديگر به خود ترديد راه ندادم . کتاب جلد چرمي آبي رنگي در دست داشتم که
در واقع نشان معرفي من به حساب مي آمد , از همان لحظه فهميدم که ديگر
عشقي در کار نخواهد بود ,
اما چيزي به دست آورده بودم که ارزشش حتي از عشق بيشتر بود ,
دوستي گرانبهايي که مي توانستم هميشه به آن افتخار کنم .
به نشانه احترام و سلام خم شدم و کتاب را براي
معرفي خود به سوي او دراز کردم . با اين .وجود وقتي شروع به صحبت کردم
از تلخي ناشي از تاثري که در کلامم بود متحير شدم .
من ” جان بلانکارد” هستم و شما هم بايد دوشيزه مي نل باشيد . از ملاقات
شما بسيار خوشحالم . ممکن است دعوت مرا به شام بپذيريد؟ چهره آن زن با
تبسمي شکيبا از هم گشوده شد و به آرامي گفت: فرزندم من اصلا متوجه
نمي‌شوم! ولي آن خانم جوان که لباس سبز به تن داشت و هم اکنون از کنار ما
گذشت از من خواست که اين گل سرخ را روي کلاهم بگذارم و گفت اگر شما مرا
به شام دعوت کرديد بايد به شما بگويم که او در رستوران بزرگ آن طرف
خيابان منتظر شماست .
او گفت که اين فقط يک امتحان است !
تحسين هوش و ذکاوت ميس مي نل زياد سخت نيست !
طبيعت حقيقي يک قلب تنها زماني مشخص مي شود که به
چيزي به ظاهر بدون جذابيت پاسخ بدهد

پير مردي بر قاطري بنشسته بود و از بياباني مي گذشت . سالكي را بديد كه پياده بود

پير مرد گفت : اي مرد به كجا رهسپاري ؟

سالك گفت : به دهي كه گويند مردمش خدا نشناسند و كينه و عداوت مي ورزند و زنان خود را از ارث محروم مي‌كنند

پير مرد گفت : به خوب جايي مي روي

سالك گفت : چرا ؟

پير مرد گفت : من از مردم آن ديارم و ديري است كه چشم انتظارم تا كسي بيايد و اين مردم را هدايت كند

سالك گفت : پس آنچه گويند راست باشد ؟

پير مرد گفت : تا راست چه باشد

سالك گفت : آن كلام كه بر واقعيتي صدق كند

پير مرد گفت : در آن ديار كسي را شناسي كه در آنجا منزل كني ؟

سالك گفت : نه

پير مرد گفت : مردماني چنين بد سيرت چگونه تو را ميزبان باشند ؟

سالك گفت : ندانم

 

پير مرد گفت : چندي ميهمان ما باش . باغي دارم و ديري است كه با دخترم روزگار مي گذرانم

سالك گفت : خداوند تو را عزت دهد اما نيك آن است كه

به ميانه مردمان كج كردار روم و به كار خود رسم

 

پير مرد گفت : اي كوكب هدايت شبي در منزل ما بيتوته كن تا خودت را بازيابي و هم ديگران را بازسازي

سالك گفت : براي رسيدن شتاب دارم

 

پير مرد گفت : نقل است شيخي از آن رو كه خلايق را زودتر به

جنت رساند آنان را تركه مي زد تا هدايت شوند .

ترسم كه تو نيز با مردم اين ديار كج كردار آن كني كه شيخ كرد

سالك گفت : ندانم كه مردم با تركه به جنت بروند يا نه ؟

 

پير مرد گفت : پس تامل كن تا تحمل نيز خود آيد .

خلايق با خداي خود سرانجام به راه آيند

پيرمرد و سالك به باغ رسيدند .

از دروازه باغ كه گذر كردند

سالك گفت : حقا كه اينجا جنت زمين است .

آن چشمه و آن پرندگان به غايت مسرت بخش اند

 

پير مرد گفت : بر آن تخت بنشين تا دخترم ما را ميزبان باشد

دختر با شال و دستاري سبز آمد

و تنگي شربت بياورد و نزد ميهمان بنهاد .

سالك در او خيره بماند و در لحظه دل باخت .

شب را آنجا بيتوته كرد

و سحرگاهان كه به قصد گزاردن نماز برخاست

پير مرد گفت : با آن شتابي كه براي هدايت خلق داري

پندارم كه امروز را رهسپاري

سالك گفت : اگر مجالي باشد امروز را ميهمان تو باشم

 

پير مرد گفت : تامل در احوال آدميان راه نجات خلايق است .

اينگونه كن

سالك در باغ قدمي بزد و كنار چشمه برفت .

پرنده ها را نيك نگريست و دختر او را ميزبان بود .

طعامي لذيذ بدو داد و گاه با او هم كلام شد .

دختر از احوال مردم و دين خدا نيك آگاه بود

و سالك از او غرق در حيرت شد .

 

روز دگر سالك نماز گزارد و در باغ قدم زد

پيرمرد او را بديد و گفت :

لابد به انديشه اي كه رهسپار رسالت خود بشوي

سالك چندي به فكر فرو رفت و گفت :

عقل فرمان رفتن مي دهد اما دل اطاعت نكند

 

پير مرد گفت : به فرمان دل روزي دگر بمان

تا كار عقل نيز سرانجام گيرد

 

سالك روزي دگر بماند

پير مرد گفت : لابد امروز خواهي رفت ,

افسوس كه ما را تنها خواهي گذاشت

 

سالك گفت : ندانم خواهم رفت يا نه ,

اما عقل به سرانجام رسيده است .

اي پيرمرد من دلباخته دخترت هستم و خواستگارش

 

پير مرد گفت : با اينكه اين هم فرمان دل است اما بخر دانه پاسخ گويم

سالك گفت : بر شنيدن بي تابم

پير مرد گفت : دخترم را تزويج خواهم كرد به شرطي

سالك گفت : هر چه باشد گر دن نهم

 

پير مرد گفت : به ده بروي و آن خلايق كج كردار را به راه راست گرداني تا خدا از تو و ما خشنود گردد

سالك گفت : اين كار بسي دشوار باشد

 

پير مرد گفت : آن گاه كه تو را ديدم اين كار سهل مي نمود

سالك گفت : آن زمان من رسالت خود را انجام مي دادم

اگر خلايق به راه راست مي شدند ,

و اگر نشدند من كار خويشتن را به تمام كرده بودم

 

پير مرد گفت : پس تو را رسالتي نبود و در پي كار خود بوده اي

سالك گفت : آري

 

پير مرد گفت : اينك كه با دل سخن گويي

كج كرداري را هدايت كن و باز گرد آنگاه دخترم از آن تو

 

سالك گفت : آن يك نفر را من بر گزينم يا تو ؟

پير مرد گفت : پير مردي است ربا خوار كه در گذر دكان محقري دارد و در ميان مردم كج كردار ,او شهره است

سالك گفت : پيرمردي كه عمري بدين صفت بوده

و به گناه خود اصرار دارد چگونه با دم سرد من راست گردد ؟

 

پير مرد گفت : تو براي هدايت خلقي مي رفتي

سالك گفت : آن زمان رسم عاشقي نبود

 

پير مرد گفت : نيك گفتي . اينك كه شرط عاشقي است

برو به آن ديار و در احوال مردم نيك نظر كن ,

مي خواهم بدانم جه ديده و چه شنيده اي ؟

سالك گفت : همان كنم كه تو گويي

 

سالك رفت , به آن ديار كه رسيد از مردي سراغ پير مرد را گرفت

مرد گفت : اين سوال را از كسي ديگر مپرس

سالك گفت : چرا ؟

 

مرد گفت : ديري است كه توبه كرده و از خلايق حلاليت طلبيده

و همه ثروت خود را به فقرا داده

و با دخترش در باغي روزگار مي گذراند

 

سالك گفت : شنيده ام كه مردم اين ديار كج كردارند

مرد گفت : تازه به اين ديار آمده ام ,

آنچه تو گويي ندانم . خود در احوال مردم نظاره كن

 

سالك در احوال مردم بسيار نظاره كرد .

هر آنكس كه ديد خوب ديد و هر آنچه ديد زيبا .

برگشت دست پير مرد را بوسيد

پير مرد گفت : چه ديدي ؟

سالك گفت : خلايق سر به كار خود دارند

و با خداي خود در عبادت

پير مرد گفت : وقتي با دلي پر عشق در مردم بنگري

آنان را آنگونه ببيني كه هستند نه آنگونه كه خود خواهي!!!

Mitra Roohani & Yas – Sheykhe Hilegar