وب سايت محمدرضا گنجي

1 – گلهای رنگارنگ 338 :

در این برنامه که به شکل دوصدایی با همکاری شهیدی و پوران اجرا شده است از شعر دیگری نیز استفاده شده است :

گوشه چشمی به ما کن                     درد اسیران دوا کن

شمع سحرگه چون فشاند                        قطره اشکی یاد ما کن

ای لب نوشین تو سرچشمه بقا                    تا ز طرب تازه شوی اندرم درآ

یا مده ای راحت جان وعده ای مرا

یا وفا کن

داغ حسرت جانگداز است        چاره ما سوز و ساز است

ناله آتشین سر کن ای دل               وز جدایی چو نی شکوه ها کن

جانم آمد بر لب ای گل      از نگاهی امشب ای گل       چاره عاشق بینوا کن

دین و دل و جان و جهانم تویی تویی        آنکه بود فتنه رویت منم منم

وآنکه بود شاهد جانم تویی تویی

رحمتی بر خسته جانی مبتلا کن          چون بروید در بهاران لاله ای یاد ما کن

البته در آن دوره گلها ، بیشتر تصنیف های قدیمی – به دلایل گوناگونی – با اشعار تازه ای بازسازی می شدند .

59 – GR 338 (Shahidi & Pooran)

مرثیه ای برای باران . . . .

از وقتی که به خاطر دارم عاشق«باران»بودم و مشتاق آمدنش.باران را نماد خندیدن آسمان و زمین به روی یکدیگر می دیدم،نماد آشتی کردن فیزیک با متافیزیک…،روز جشن جوانه ها و پایکوبی پروانگان،جشن تولد پیله ها و هجرت پروانه ها…

امّا باران که حامل لطافت و پیام آسمان برای زمین بود حکایتی داشت که مست و مفتونم می کرد:

وقتی باران به زمین می بارید،آلودگی هاو ناپاکی هاو ناپاکان را می شست، اما خود، غبار نا پاکی می گرفت و آلوده می شد،پس دوباره تبخیر می شد و خداوند این آب را به نزد خود می برد،خوی غافر و طاهر و ساتر خود به این آب می بخشید وسپس،باران آلودگی ها رو از خود وا نهاده ،دوباره به سوی زمینیان باز می گشت.واین غم روبی و غبار شویی و خدا صفتی باران مستمراً و همه ساله تکرار می شد…واین یعنی؛ چشم نوازشگر و رحمتِ شست و شوگر خداوند است که دمی از نگریستن و شستن باز نمی ایستد:

آب چون  پیگار کرد  شد  نجس

تا چنان شد کاب را رد کرد حس

حق  ببردش  باز  در  بحر  صواب

تا بشستن  از  کرم   آن آبِ آب

سال دیگر  آید  او دامن  کشان

هی کجابودی به دریای خوشان

من نجس زین جاشدم پاک آمدم

بستدم خَلعَت سوی خاک آمدم

بین بیایید ای پلیدان  سوی من

که گرفت از خوی یزدان خوی من

امّا مولوی حقیقتی را بر آفتاب افکنده بود:

خود غرض زین آّب،جان اولیاست

که غسول تیرگی های شماست

باران که می گرفت،خرقه ها را از خود می دریدم و عریان ،بی هیچ شرمی به زیر آن می جهیدم.خرقه دریدن یعنی بی واسطه به باران رسیدن و تعلقات را فرو ریختن،تا بلکه از باران هم بخواهم تا تعلقاتم رابشوید:

آب دارد صد کرم صد احتشام

که  پلیدان  را  پذیرد  والسلام

امّا چند سالی است که قطراتِ اشکِ اهالی آسمان کمتر سر ریز می شود.این صدای مست کننده تیک تاک ساعتِ طاقچه آسمان کمتر به گوش می رسد؛گویا فرشتگان دیگر بر روی آب ها پایکوبی نمی کنند..این روزها وقتی باحرمت و خشیت ،ملتمسانه به آسمان خیره می شوم،آرام به زیرلب به زمزمه می گویم:«باز باران با ترانه با گهر های فراوان می خورد بر بام خانه،یادم آید…»آه..که چقدر دلم برای«باران»گرفته است.شاید…شاید ماپلیدتر و خبیث تر شده ایم؛آخر به قول مولوی:

گر نباشد آب ها را  این کرم

کوپذیرد مر خُبث را دم به دم

وای بر مشتاق و بر اومید او

حسر تا بر حسرت  جاوید  او