وب سايت محمدرضا گنجي

جوان پر درد از اينکه نميتواند حتي براي رسيدن به کمترين نيازهايش در زندگي به جايي برسد تنهاست ، تنها نه در کنار همنوع ، بلکه در خويش.
اين حس تاريکي و تنهايي که گاهي در بزرگترين تجمعات او را به خلصه ميبرد  ، و ميبيند آنچه که دوست دارد و وقتي که باز ميگردد از آن سفر کوتاه دگر بار همان دنياي پر درد است.
جواني ديگر پر درد ، اما از آنچه که دارد ، نه ندارد ، از آنچه که ديگران ندارند ، از آنچه که هميشه داشته و دارد و چه فرقي ميکند اين با آن؟!!
هميشه به خود ميگفتم : چشمت سير ، دلت پر . تو ميتواني و هميشه اميد بود و اميد.
امروز آينده رادر کنار اين گرگ صفتان ميبينم و درک نميکنم آنچه که اتفاق مي افتد. چون موهوم است ، آينده ای در کار نيست و باز هم به خود اميد مي دهم که تو همچون پاکي آب نا تمام باش ، پاکيت را ببخش به آنچه که نزديک ميشود و هر آنچه از آن پليدي ميبيني و باز هم پليدي مي آيد و باز هم پليدي مي آيد و باز هم …..
غم در وجود و شادي براي عموم
چهره خندان و غصه در دل ، آخر چرا ؟؟؟

امروز که در گل جوانيم طعم اميد نا اميد کردن را خوب ميبينم ، ميفهمم که خداوند ما را دوست داشته و دارد.

چون اگر نداشت ، دگر بار اميدي به ما نميداد

ورود به یک خیابان یک طرفه ممنوع است. اما از کجا باید دانست این خیابان یک طرفه است؟ از تابلوی ورود ممنوع؟ اما اگر این تابلوی ورود ممنوع نباشد چه ؟ یا اگر این تابلو طور نصب باشد که نتوان آن را دید ؟
هر کسی که بخواهد به آن خیابان برود وارد آن ورود ممنوع می گردد…

امروز ما در دنیا می بینیم هر کشوری خط قرمزهای خود را دارد .
برای نظام ، افراد و … ما نیز همچون دیگر کشورها خط قرمزی برای فعلان داریم اما این خط قرمزها چیست ؟ و کجاست ؟
تصویب قانون و ظیفه ی مجلس شورای اسلامی است ! اما امروزمی بینیم که برخی قوانین مصوب در مجلس شورای اسلامی اجرا نمی گردد . این که چگونه این قوانین اجرا گردد در قانون قید شده اما چرا اجرا نمی شود مبم است .
بسیاری از قوانین برای جامعه ی ما نیازمند فرهنگ سازی و ایجاد محیط مناسب برای اجرای آن است . طوری که با قوانین دیگر برخورد نکرده و خلاف عرف جامعه نیز نباشد . امرفرهنگ سازی نیز نیازمند وقت و هزینه ی بسیار است که همیشه به یکی از این دو دلیل افراد در مسیر فرهنگ سازی  مشکل پیدا می کردند . پس برای اجرای بسیاری از اصول و قوانین ، ما نیازمند فرهنگ سازی هستیم که این فرهنگ سازی نیازمند بررسی و پیدا کردن قانون شکنان و معرفی آنها به مراجع ذیصلاح است .

امر گشت ارشاد یا امنیت اخلاقی از وظایف مستقیم نیروی انتظامی است که به صورت کاملا مشهود و قابل دید این طرح در حال اجرا و پیگیری است . اما دخالت برخی افراد وابسته و خود سر باعث ایجاد التهاب و تشویش در منطقه می گردد . این خود نیازمند پیگیری و بررسی موضوع می باشد . ضمنا برخورد و پیگیری توسط افراد نیروی انتظامی به گونه ای است که فرد به نیروهای مربوطه به عنوان یک نیروی مسئول می نگرد و پاسخگوئی را وظیفه ی خود می داند. بعد از همه ی این موارد معرفی واحدهای مشاوره ی اجتماعی که در سطح کشور موجود است می تواند بعد از معرفی و فرهنگ سازی جایگزین حتی گشت ارشاد شود . زیرا تفهیم اشتباه به فرد اگر در محیطی باز ، آزاد و آرام صورت گیرد پذیرش آن برای افراد ساده تر و قابل قبولتر است .

چندوقت پیش در نماز جمعه چالوس دیدیم که افرادی خود سر به طور غیر قانونی بر علیه نماینده منطقه شعارهائی را سر دادند و این موضوع در بسیاری از سایتها و خبر گزاریهای منطقه ای و کشوری  منتشر شد .
در همان زمان نامه ای برای امامت جمعه چالوس ارسال کردیم.
پس از گذشت مدتی هنوز مشخص نیست که با آن افراد برخورد شد یا خیر !! این که این اتفاق افتاده قابل کتمان نیست همچنین این موضوع که این اتفاق (قانون شکنی ) در منطقه و کشور به گوش همگان رسیده به وضوح قابل دید است ، ولی آیاد بعد از برخورد با این افراد به مردم اطلاع رسانی شده است، آیا امامت جمعه چالوس پاسخی برای ما ارسال کردند؟ آیا پاسخگویی وظیفه نیست؟
این کاملا صحیح است که آنها در موضع قدرت قرار دارند و چنانچه همانند بسیاری از دفعات دیگر  پاسخگو نباشند هیچ اتفاقی نمی افتد اما بالفرض کهاطلاع رسانی میشد و حداقل از طرف روابط عمومی فرمانداری با یکی از نشریات منطقه ای گفتگویی صورت میگرفت تا اطلاع رسانی شود. بگوئید ” مردم ما با این افراد برخورد کردیم ” ، همین. تا مردم بدانند که بی قانونی در هر سطح و شکل بی قانونی است و با آن برخورد میگردد .
این اطلاع رسانی باعث می شود تا مردم نسبت به حکومت ، قانون و مجریان آن اعتماد بیشتری داشته باشند .
به عنوان مثال : پسر یک خانواده از منزل یکی از همسایگان دزدی می کند در هنگام دزدی او را می بینند و به سرپرست و مسئول خانواده ی آن پسر اطلاع می دهند. همه مردم محله از این اتفاق با خبر می شوند ، درست این است که پدر آن خانواده بعد از برخورد و تنبیه در خور پسرش ، به افراد مطلع خبر تنبیه را بدهد نه این که این بدببینی نسبت به آن مسئول خانواده همانگونه و همانطور بماند و سر پوش شود .
امروزه افراد زیادی خود را فروخته اند تا ایران مقتدر را روز به روز ضعیفتر کنند و باید برای جلوگیری از این موضوع با این افراد برخورد شود ، اما نه در سطح عامه و از بین بردن تر و خشک. می توان همانطور که خود این افراد به فکر  جنگهای نرم و تغییر افکار عمومی هستند ، همانند خودشان رفتار کرد و با وجود مکانهایی در راستای جدا کردن تر و خشک اقدام به فرهنگ سازی و اطلاع رسانی فعالیتهای این افراد نمود .
این حقیقت را نباید فراموش کرد که اعتماد قشر زیادی از افراد بالخصوص جوانان از رسانه ملی کم یا صلب شده و باید برای جایگزین کردن آن عملیات های مشابهی در نظر داشت .
در شهر ما کانون های بسیار خوبی در اساس داریم همانند کانون نخبگان ، سازمان ملی جوانان و … ولی جوانان ما به خود اجازه ورود به این اماکن را نمیدهند ، زیرا مدیران آن یا افراد مشغول در آن وابسته به محل هائی هستند که نسبتا قشر جوان رابطه ی خوبی از نظر فکری با آنها ندارد . و یا باید اماکنی جدیدالاحداث داشت و یا آنها را پاکسازی کرد .
امروز باید جوانان جذب شوند ، یعنی باید فعال شوند ، باید امیدوار و ایجاد این امید تنها با شنیدن حرفهای مختلف امکانپذیر است . کاری که در انتخابات 88 به درستی انجام شد ، همراه کردن قشر عظیم جامعه که این یعنی ایجاد اعتماد دربین بسیاری از اقشار .
جوان این شهر به خود اجاره ورود به سازمان فرهنگ و ارشاد را نمی دهد زیرا افراد شاغل در آنجا به گونه ای با جوانان برخورد می کنند که جوان از اولین حضور خود پشیمان می شود . بالفرض رئیس اداره ساعت 10 صبح به یکی از روستاهای کجور جهت نوحه خوانی میرود. خوب نوحه خوانی خوب است ، اما آیا لازم است رئیس اداره فرهنگ و ارشاد این کار را انجام دهد؟؟؟!!!!
فرض می کنیم به اداره ارشاد نوشهر می رویم ساختمان به آن بزرگی در 3 طبقه ، یک طبقه دراجاره حل اختلاف یک طبقه که بزرگتر است کاملا در اختیار همان قشر خاص ، عزاداران ثارالله و بی ادعا و…. هرچیزی به جای خود ، محل برگزاری عزاداری و مراسمات مذهبی مساجد است و تکیه ها و مکانهای موجود جهت این فعالیت که کم هم نیستند. کجاست فرهنگ سازی اسلام؟ اسلام خوب است اما به شرط آن که ما بیائیم و خوبیهای اسلام را به خوبی منتقل کنیم. نه این که تبدیل مرکز فرهنگ سازی شهر به یک مکان مذهبی. اگر این کار تداوم پیدا کند ، پس کدام سازمان و اداره باید فرهنگ را در جامعه تزریق کند؟
کدام مرکز در این شهر جوانان را از  آموزشهای تخصصی به طور صحیح بهره مند می کند ؟ فنی و حرفه ای ؟ آموزشگاه ها ؟ همه ی اینها برای شروع خوبند ، اما زمانی که شما وارد تخصصها شوید می بینید که اینگونه نیست ، جوان دانشجوی ما امروز در تابستانش نمی داند به کجا برود تا رشته ی تخصصی اش را دنبال کند . این عدم فعالیت در جوانی حرام کردن وقت آن جوان و دور کردن او از علم در بهترین زمان برای یاگیری او است. شعار ما چیست ؟ هدف ما چیست ؟
مگر پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) نفرموده اند:
علم اگر در ثریا هم باشد مردمانی از پارس به آن دست می یابند .
پس کجاست این راه ما برای آموختن علم به مردمانمان ؟
چقدر این کانونهای علمی و نخبگان توانسته بر افکار جوانان ما تاثیر مثبت بگذارد ؟ کجاست گزارش عملکردشان ؟ چندنفر را آموزش داده اند ؟ بسیج اساسنامه دارد. کدام یک از این تعهدات خود را انجان داده ؟ متاسفانه امروز می بینیم افراد بسیج بر روی موتور موتورهای دولتی می نشیند و با اموال بیت المال اعمال قدرت می کند و قدرت نمایی می کنند.
ایرانی استوار و قدرتمند آرزوی هر ایرانی معتقد به وطن است. پس بیائید با هم تلاش کنیم .

نقدی بر کمیته امداد:
به نام آنکه همه را از یک نسل آفرید و فرقی بین انسانها قرار نداد و برای او فرقی نمی کرد که سیاه هستی یا سفید ، مجنون هستی یا عاقل فقط آفرید و به هر یک توانائی داد تا بتواند زندگی کند بدون هیچ تبعیضی  و بدون هیچ حزبی و بدون هیچ دستوری ………
اکنون ما در روزگاری زندگی می کنیم که انسان ها بر اساس توانایی ها تقسیم بندی نمی شوند بلکه از روی ظواهر و حرفهای پسند خود در جایگاه قرار می گیرند ، به طور مثال یک نهاد حمایتی که اسم آن برگرفته از حمایتی بودن آن است و اصول ایجاب می کند که یک نهاد فرا حزبی باشد بدون جهت به انجام هدف نیک خود بپردازد چه طور می تواند این گونه تبعیض قائل شود و هرکس را که با سیاست های کلان و حزبی و گاهی انتخابی آنها مغایرت یا مخالفت یا نقدی داشته باشد را تحت حمایت خود نمی گیرد آیا واقعا شخصی که فقر وجودش را فرا گرفته است و نیازمند برای رسیدن به حداقل های نیاز خود اگر همسو و همفکر نباشد نباید حمایت شود؟ آیا واقعا برای این که اثبات کند توانمند است باید ظواهر را حفظ کند؟ آیا واقعا هدف بنیانگذاری  از  بدو تاسیس کمیته ی امداد امام خمینی (ره) این بوده است؟ آیا واقعا رفتارهای این نهاد مغایر با آرمان های آن مقام بزرگوار بنیان گزار جمهوری اسلامی نیست ؟
امروزه ما می بینیم که چنین نهادهایی به وضوح ترویج ظاهر سازی می کنند و با عملکردهای خودشان افراد ظاهر ساز را تربیت می کنند. به طوری که اگر شخصی با ظاهری نسبتا آراسته ، بخواهد وارد چنین نهادی شود به او تهمت می زنند که مخالف آرمانهای اسلامی است و صرفنظر از توانمندیها و نیاز به حمایتی که شخص مذکور دارد او را از خود می رانند و اعتماد او نه تنها به این نهاد بلکه به نظام کم میشود  که این روز به روز به بدبینی فرد می افزاید. نهادهای حمایتی درتمام جهان وجود دارد ، بدون این که سمت و سو به جهت خاصی داشته باشد و ما در این جا می بینیم که یک دانشجو از این که بگوید من تحت حمایت هستم خجالت می کشد آیا این به خاطر عملکرد نادرست مسئولین این نهاد به ظاهر مردمی نیست ؟