وب سايت محمدرضا گنجي

تنها ی ، تنها نشسته ام بر روی کاناپه و می نگرم به آنچه که می شود . شکلها  تغییر می کنند ، صداها کم و زیاد می شوند ، همچنان دقایق در حال کاستن هستند . صدای گردش گوشم را نوازش می دهد و چشمکهایش چشمانم را خیره می کند و من همچنان منتظرم . منتظر این دوست ، همراه و همدم و یار همیشگی من . یاری که زمانی که من می خواهم دهان باز می کند ، وقتی من می خواهم می گردد ، گوش فرا میدهد ، مینوسید و می خواند.
اما این یار کیست که من همچنان در انتظار بازگشت اویم . تنها 2 دقیقه به بازگشت کامل او باقیست و همچنان و هر لحظه بی تاب تر می شوم . آخرین خواندنی ها را می خواند و می نویسد . چیزی از من نمی پرسد و چیزی نمی گوید . اما می بینم که چه می کند.
با توصیفاتی که برایتان گفتم ، یار من کیست ؟!
یاری که هر زمانی که شما بخواهید ، هر کاری که از او برآید برای شما انجام می دهد . جواب را حتماً میدانید . 2 دقیقه هم به پایان رسید و این یار همیشگی من نفسی دوباره گرفت من می گویم او کیست و چیست . کسی نیست جز کامپیوتر شخصی من با سیستم عامل لینوکس فدورا کور 6 که حالا نصب نسخه جدید آن پایان گرفت .
حال می دانید چرا من او را همدم خود می دانم ، زیرا هرگاه که شما کاری از او بخواهید و او بتواند می کند و همچنین هر روز مرا از روز پیش ، بیشتر جذب خود می کند
حال می فهمیم چرا رباتها آینده ما هستند .

واقعاً چه چيزي باقي است ؟
خلاصه فکر کردم . در آرامش ، خلوت کردم و با خودم صحبت کردم . با خودم خواستم کنار بيايم ، اما مقاومت سختي کردم . درونی سخت ، که در آن قلبي دارد که گرم است . به گرمي يک نگاه دوستانه که برای هر تپش آن  است و روزي که سرد شود  نگاه دوستان سرد شود آن زمان است  که بدن سرد مي شود و قلبي نخواهد بود براي تپيدن . اما اين ياد و خاطره هاست که زنده است و مي ماند .
رفتم ،، رفتم و با پدر آرش صحبت کردم ، صحبتي طو لاني از آنچه که به من گذشت . البته کمي سخت بود گفتنش زيرا بيان سختي ها سخت تر از خود آن سختي است.

(more…)